Bu söz, varoluşun en büyük gizemlerinden biri olan ölüm kavramını, gündelik ve tanıdık bir ritüel olan uyku üzerinden yumuşatarak felsefi bir kabullenişe dönüştürür. Leonardo da Vinci’ye ait olan bu derin düşünce, yaşamın kalitesi ile ölümün huzuru arasındaki doğrudan ilişkiyi kurar.

Psikolojik açıdan, gün boyunca vicdanen rahat, üretken ve sevgiyle hareket eden bir insanın geceleri huzurla uyuması gibi, ömrünü anlamlı ve erdemli tamamlayan birey de ölümün eşiğinde pişmanlık hissetmez. Edebi açıdan gün ile ömür, uyku ile ölüm arasında kurulan bu analoji, ölümün korkutucu yüzünü silerek onu doğal bir dinlenme anına dönüştürür. Nihayetinde insan, yaşadığı hayatın kalitesiyle kendi sonunun huzurunu kendisi inşa eder.