(Dalai Lama'ya atfedilen veya evrensel hümanizmi yansıtan) ahlakı ve "iyi insan" olma kavramını; dogmalardan, cübbelerden ve kalın felsefe kitaplarından çıkaran o en saf, şefkatli anayasadır. İnsanlar, iyi/ahlaklı olmak için mutlaka bir dine inanmaları, kutsal metinleri hatmetmeleri veya çok eğitimli olmaları ("özel bir öğretiye" sahip olmaları) gerektiğini sanırlar. Oysa yazar; aç bir kediye su vermenin, düşen birini kaldırmanın ne dinle ne de okumayla ilgisi olduğunu; insanlık denen o evrensel mucizenin sadece atan vicdanlı bir "yüreğe (saf sevgiye)" bağlı olduğunu o içtenlikle fısıldar.