İnsanın en büyük ihaneti aslında kendisine yaptığı zaman, dış dünyaya olan tüm güvenini de kökünden yok ettiğini anlatan çok acı ve karanlık bir psikolojik itiraftır. İnsanlar başkalarının onlara yalan söylemesinden korkarlar. Ancak asıl çöküş; kişinin kendi duygularını inkâr etmesi, yanlış bir ilişkide "mutluyum" taklidi yapması veya sevmediği bir işe katlanıp "buna mecburum" diyerek kendi ruhuna (kendisine) yalan söylemesidir. Kendi içindeki o en saf gerçeğe (vicdanına) bile yalan söyleyebilen bir zihin, dışarıdaki hiçbir insanın doğrusuna da "inanamaz". Şüpheciliğin kendi içinden doğuşudur.