(Sokrates'in ahlak felsefesinin temel taşı). Mutluluğun maddi zenginliğe, şöhrete veya dış etkenlere değil, insanın kendi vicdani tutarlılığına bağlı olduğunu savunur. İçinde kötülük barındırmayan, dürüst yaşayan, kimsenin hakkını yemeyen (erdemli) bir insan; dış dünyada ne kadar zorluk çekerse çeksin, vicdanı rahat olduğu için en derin ve sarsılmaz "mutluluğa" sahip olan kişidir.