(Platon'un Devlet'ini andıran bir teşbih). Toplumsal dayanışmanın ve devletin organik yapısının zorunluluğunu anlatır. Toplumu oluşturan bireyler (parmaklar) ile devleti yöneten elitler (baş), aslında aynı bedenin parçalarıdır. Eğer toplumun en alt kesiminde bir acı, yoksulluk veya adaletsizlik varsa; bunu en üstteki yönetici sınıf da hissetmek zorundadır. Parçanın acısı bütünü etkilemiyorsa o sistem felç olmuştur.