Bu söz, insan psikolojisinin ve varoluşunun en derin paradokslarından birini gözler önüne serer. Friedrich Nietzsche'ye ait olan bu aforizma, arzunun nesnesine ulaşıldığında yaşanan o kaçınılmaz tatminsizlik hissini açıklar. İnsan, doğası gereği ulaşamadığı bir hedefin peşinden koşarken hissettiği o canlılık, tutku, beklenti ve arayış duygusuna aşıktır. Arzulanan nesne elde edildiğinde büyü bozulur ve çekiciliğini yitirir; çünkü zihindeki kusursuz imaj ile gerçeklik asla tam olarak örtüşmez. Dolayısıyla bizi hayatta tutan ve harekete geçiren dinamik güç, hedeflediğimiz somut nesneler değil, içimizdeki o yakıcı isteme ve arzulama halinin ta kendisidir. Bu felsefi gerçeklik, insanı sürekli yeni arayışlara sürükleyen ve onu kendi içsel tutkularının esiri yapan sonsuz bir döngüyü simgeler.