Devlet işleri ile din işlerinin ayrılmasını öngören rasyonel bir yönetim ilkesi olan laikliğin, bazı dönemlerde kendi dogmaları, ritüelleri ve sorgulanamaz tabuları olan katı bir inanç sistemi gibi uygulanmasını eleştirir. Bu durum, bir özgürlük alanının kendi başına baskıcı bir ideolojiye dönüşmesini ifade eder.