Bu söz, ilk bakışta absürt bir spor mizahı gibi görünse de aslında insanın gerçeklikle kurduğu sorunlu ilişkiyi ve kabulleniş süreçlerindeki gecikmeyi derin bir ironiyle ele alır. Henüz ilk yarıda beş gol yiyerek çoktan kaybedilmiş bir mücadelede hala bir kırılma anı aramak, insanın kendi başarısızlıklarıyla yüzleşmekten kaçınma çabasıdır. Psikolojik açıdan bu durum, kaçınılmaz sonu rasyonalize etme ve suçu dışsal bir faktöre, yani ofsayt gibi teknik bir ayrıntıya yıkarak vicdanı rahatlatma arzusunu simgeler.

Edebi açıdan ise trajikomik bir başyapıttır; hayatımızda iş işten çoktan geçtikten sonra gelen o geç uyanışları ve her şey mahvolmuşken bile suçu yükleyecek küçük bir günah keçisi arama eğilimimizi anlatır. Kendi yıkımımızın mimarı olduğumuzu kabul etmek yerine, son darbenin haksızlığına sığınarak teselli buluruz.