(Hadis kaynaklı bir ahlak öğüdü). Sabrın gerçek kalitesinin "zamanlamasında" gizli olduğunu anlatır. Bir felaket, ölüm veya büyük bir krizle (musibetle) karşılaşıldığında; günlerce isyan edip, bağırıp çağırdıktan sonra "artık yapacak bir şey yok" deyip kabullenmek asıl sabır değildir. Gerçek ve değerli (makbul) sabır, o acının şokunu ilk yediği anda dimdik ve metanetli durabilmektir.