Bu söz, sinema sanatının en güçlü illüzyon araçlarından biri olan müziğin, bazen bir kusur örtücü olarak nasıl işlev gördüğünü gözler önüne serer. Bir filmin senaryosundaki mantık hataları, oyunculuklardaki donukluk veya kurgudaki ritim bozuklukları, izleyicinin algısını yöneten görkemli melodilerle kolayca maskelenebilir. Psikolojik düzeyde müzik, zihnimizin rasyonel sorgulama mekanizmasını devre dışı bırakarak bizi doğrudan bir duygu seline maruz bırakır. Böylece derinlikten yoksun bir sahne, arkada çalan hüzünlü bir keman tınısıyla yapay bir anlam ve estetik kazanır.

Felsefi açıdan bu durum, hakikatin estetik bir ambalajla ikame edilmesidir. Gerçek bir sanat eseri, anlatısının gücüne güvenir ve sessizliğin o çıplak, sarsıcı etkisinden korkmaz. Oysa sanatsal derinliği eksik olan yapıtlar, kendi içsel boşluklarını ve anlatım zayıflıklarını dışsal bir gürültüyle doldurarak izleyiciyi büyülemeye çalışırlar. Alıntı, izleyiciyi bu manipülasyona karşı uyanık olmaya davet eder.