(Edward Said'in "Entelektüel" kavramına uyan çok sert bir aydın eleştirisidir). Gerçek bir fikir adamının ne "olmaması" gerektiğini anlatır. Toplumun veya iktidarın hoşuna giden yalanları söylemek (nabza göre şerbet vermek), haksızlık anında korkup (susmak), ırkçı ve ucuz milliyetçi dalgalara kapılmak (şovenist kabadayılıklar) veya güce göre fikir değiştirip ikiyüzlü davranmak (döneklik); bir aydının o bağımsız, devrimci ve toplumu aydınlatma (kamusal) görevine ihanet etmesi, kendi onuruna (gölge düşüren) leke sürmesidir. Aydın, güce eğilmeyen kişidir.