Bu söz, insanı ele geçiren iki aşırı ve zıt duygunun (aşk ve nefret) aslında zihinsel işleyiş bakımından birbirinin aynısı olduğunu anlatır. İnsan çok sevdiğinde (aşık olduğunda) karşısındakinin kusurlarını, yalanlarını ve hatalarını görmezden gelir. Benzer şekilde, birinden körü körüne nefret ettiğinde de, o kişinin içindeki iyilikleri, haklı olduğu yanları veya doğruları göremez. Her iki aşırı duygu da mantığı devre dışı bırakır ve gerçeği görmeyi engeller.