İçine atan, acısını kimseye belli etmeyen ve kendi savaşını kendi içinde veren o "güçlü" insanlara duyulan empati ve suçluluk dolu bir itiraftır. Toplumda sürekli ağlayan, şikâyet eden ve acısını abartan insanlar hemen yardım ve şefkat görürler. Ancak bazı asil ruhlar, dünyaları yıkılsa bile şikâyet etmez, dik durur ve acılarını içlerinde (sessizce ve cesurca) yaşarlar. Çevresindekiler ise onların bu sarsılmaz duruşuna aldanarak, onların da bir insan olduğunu ve kanadığını "unuturlar". Söz, sessiz insanların taşıdığı o görünmez ve ağır yükü harika bir şefkatle resmeder.