Bu söz, öfke ile nefret arasındaki psikolojik ve zamansal farkı harika bir benzetmeyle açıklar. Öfkenin aniden parlayan, kontrol edilmezse her yeri saran ama hızla temizlenebilen geçici bir duygu (yabani ot) olduğunu; nefretin ise içte birikerek kök salan, büyüyen ve sökülüp atılması son derece zor olan kalıcı bir düşmanlık (ağaç) olduğunu belirtir.