Toplumun ikiyüzlülüğünü ve "yaşarken değer bilmeme" sorununu çok sarsıcı bir şekilde anlatır. İnsanlar hayattayken ürettiği eserler, yaptığı iyilikler veya fikirleri için genellikle takdir edilmez, sürekli eleştirilir ve yalnız bırakılır. Ancak kişi öldüğünde (öldüğünüzde); aynı toplum, o kaybettiği insanın tabutunun arkasından sahte bir saygıyla, överek ve onu kahramanlaştırarak (alkış sesi) gösteriş yapar. Aslında o alkış, ölen kişiye değil, toplumun kendi vicdanını rahatlatma çabasına aittir. Takdir için ölmek gerekir.