Bu trajik ve umutsuz replik, özgürlüğün insan varoluşundaki mutlak önemini simgeliyor. Uzun süre parmaklıklar ardında yatmış veya hayatının kontrolünü kaybetmiş bir mahkûm için (veya esaret altındaki bir insan için), fiziksel olarak hayatta kalmanın ama özgürlüğünden mahrum olmanın hiçbir değeri yoktur. Hapishane, bedenin yaşadığı ama ruhun çürüdüğü, umutların söndüğü bir "yaşayan ölü" halidir. Bu yüzden karakter için ölüm (mutlak bir yok oluş) ile hapis (yaşarken ölmek) arasında bir fark kalmamıştır. Özgürlüğün nefes almaktan daha değerli olduğunu anlatan çok sarsıcı bir isyandır.