Bu derin varoluşsal aforizma, biyolojik varoluş ile felsefi anlamda "yaşamak" arasındaki devasa farkı sarsıcı bir zıtlıkla ortaya koyuyor. Ölüm, hiçbir ayrım gözetmeksizin doğan her canlının mutlak ve evrensel ortak kaderidir. Ancak doğan herkes "yaşamaz". Yaşamak; sadece nefes almak değil, risk almak, derinden hissetmek, dünyada bir iz bırakmak, tutkularının peşinden gitmek ve kendi hayatının kahramanı olmaktır. İnsanların çoğu sadece var olur ve ölümü bekleyerek günlerini tüketirler. Yazar, yaşamın otomatik bir süreç değil, cesaretle kazanılması gereken çok nadir bir eylem olduğunu muazzam bir paradoksla zihinlere kazıyor.