Vefa, minnet ve nankörlük kavramlarını harika bir çöl/Doğu metaforuyla anlatan çok eski bir ahlak yasasıdır. Bir insan, en çaresiz ve en muhtaç olduğu ("susuz kaldığı") bir anda kendisine yardım eden, ona ekmek veren veya iş öğreten bir kuruma/kişiye ("kuyuya"); işi bittikten, zenginleştikten veya güçlendikten sonra ihanet ediyorsa ("taş atıyorsa"), bu onun ne kadar onursuz ve karakter fukarası olduğunun kanıtıdır. Yazar; geçmişteki o iyiliğin hatırını hayat boyu unutmayan kişilerin ancak "gerçek bir şeref/onur" taşıdığını kusursuzca özetler.