Ali Şeriati tarzında (veya devrimci İslam ekolüne ait) dindarlığın şekilci yüzünü yırtıp atan muazzam bir ahlaki/siyasi manifestodur. Çoğu dindar insan, inancın sadece türbelere gitmemek veya heykellere (taşlara) tapmamak ("putperest olmamak") olduğunu sanır. Yazar; asıl putperestliğin güce tapmak, zalimin önünde eğilmek ve fakirin ("yetimin") hakkını yiyen kapitalist (veya yozlaşmış) sisteme ses çıkarmamak olduğunu söyler. Gerçek bir ibadetin (put kırmanın), taşı balyozla kırmak değil; doğrudan o hırsız düzene ve otoriteye başkaldırmak (hesap sormak) olduğunu devrimci bir dille haykırır.