Bu ahlaki ve etik tokat niteliğindeki aforizma, insanın vicdanının ve onurunun fiyat etiketini belirleyen yegâne ölçütü söylüyor. Bir insanın rüşvet alması, doğrudan para karşılığı satılması gerekmez. Gördüğü bir haksızlığa işini kaybetmemek için susan, düzeni bozulmasın diye zalime boyun eğen veya konfor alanından çıkmamak için bir doğrudan taviz veren kişi, o an kendi ruhunu o "konfor" karşılığında satmış demektir. Yazar, dürüstlüğün ve doğruluğun bir lüks değil, bedel ödemeyi gerektiren zorlu bir sınav olduğunu; rahatlığın ise çoğunlukla onurun en sinsi düşmanı olduğunu çok sert bir dille hatırlatıyor.