Psikolojinin, travmaların ve kalabalık içindeki sahte şifanın o en karanlık yanını (melankoliyi) anlatan şairane bir tespittir. Gündüz vakti insanlar işte, okulda veya arkadaş ortamındayken, sahte gülücüklerle veya meşguliyetlerle içlerindeki o büyük acıyı (terk edilmeyi, ölümü, başarısızlığı) unutmuş gibi yaparlar. Ancak yazar; gece olup herkes gittiğinde ve insan odanın duvarlarıyla ("yalnızlığıyla") baş başa kaldığında; gün boyu bastırılan o ruhsal travmaların ("yaraların") tüm çıplaklığı ve şiddetiyle açılıp adeta oluk oluk "kanamaya/acı vermeye" başladığını o sessiz feryatla dile getirir.