(Şeyh Sadi Şirazi veya İmam Gazali'ye atfedilen eleştirel bir söz). Gerçeklikten kopuk, sadece mistik hayallerle ve sürekli zikirle vakit geçiren bazı "sahte sufi" gruplarının, insan zekasını nasıl körelttiğini anlatır. Sürekli akıldan, bilimden, çalışmaktan ve dünya gerçeklerinden uzaklaşıp; sadece soyut, irrasyonel ve uçuk ruhsal sohbetlere katılan bir insan, çok kısa süre içinde (öğle olmadan) aklını kullanamayan bir meczuba (ahmak) dönüşür. Aklı reddeden mistisizm tehlikelidir.