İnsan ilişkilerindeki orantısız fedakârlığın ve nankörlüğün o acı matematiğini özetleyen bu söz, değerinden fazla sevilen insanın nasıl kibre kapıldığını anlatır. Bir insana hak etmediği kadar ilgi, sevgi veya itibar (yüceltme) verdiğinizde, karşı taraf bu değeri sizin iyiliğinize veya alçakgönüllülüğünüze bağlamaz; aksine, gerçekten "kusursuz ve eşsiz" bir varlık olduğuna inanmaya başlar. O sahte zirveye ulaştığında ise, ona o değeri veren kişiyi (sizi) kendisinden aşağıda görmeye ve hor görmeye ("kıymetten düşürmeye") başlar. Söz, hak edilmeyen değerin her zaman sahibine bir hançer olarak döndüğünü ifşa eder.