Bu edebi söz, sanatın iki temel psikolojik ve toplumsal işlevini tanımlar. Sanat, insanın içindeki tutkuların, estetiğin, aşkın ve hayal gücünün sınırsızca dışa vurulmasıdır (coşma). Ancak aynı zamanda sanat, mevcut düzene, adaletsizliklere, çirkinliklere ve sıradanlığa karşı başkaldıran, onları reddeden (yadsıyan) bir itiraz mekanizmasıdır. Hem yaratıcılığın kutlanması hem de bozuk olanın eleştirilmesidir.