Bu geleneksel atasözü, insan ilişkilerinde mesafe ve değer arasındaki doğrudan bağlantıyı anlatır. Bir insan en yakın dostu dahi olsa, onu her gün, sürekli ve usandıracak derecede ziyaret ederse zamanla kıymetini yitirir ve sıradanlaşır. Ancak ziyaretler aralıklı ve özlem yaratacak şekilde (seyrek) yapılırsa, o kişi her gittiğinde büyük bir saygıyla, sevinçle (ayak üstüne kalkılarak) ve kıymet bilinerek karşılanır. Samimiyetin sınırlarını korumak, saygının teminatıdır.