Bu söz, sevginin insan zihninin kurguladığı soyut bir kavram ya da kültürel bir illüzyon olmadığını, evrensel ve nesnel bir gerçeklik taşıdığını vurgular. Felsefi açıdan sevgi, insanlığın varoluşundan önce de var olan, zaman ve mekandan bağımsız kozmik bir çekim yasası gibi ele alınır. İnsan onu icat etmemiş, aksine onun varlığını keşfetmiş ve deneyimlemiştir. Psikolojik boyutta ise sevgi, sadece hissettiğimiz bir duygu olmanın ötesinde, davranışlarımızda, bağlarımızda ve fedakarlıklarımızda somutlaşan, gözlemlenebilir en güçlü yönlendirici güçtür.

Bu alıntı, sevginin fiziksel dünyayı ve insan bilincini aşan, boyutlar arası bir köprü kurma yeteneğine işaret eder. Sevgi, rasyonel aklın sınırlarını zorlayan ama yaşamı ve evreni anlamlandırmamızı sağlayan, doğanın kendisinde zaten var olan en temel enerjidir.