Bu söz, sevginin pasif bir duygu durumundan ziyade, aktif, üretken ve bilinçli bir varoluş eylemi olduğunu felsefi bir derinlikle vurgular. Erich Fromm’un sevgi kuramını anımsatan bu yaklaşım, sevmeyi kuru bir hissin ötesine taşıyarak onu bir inşa süreci olarak tanımlar. Sevilen varlığa can katmak ve onu korumak, sevginin emek, sorumluluk ve ilgiyle beslenen dinamik yapısını gösterir.

Psikolojik açıdan sevmek, karşıdakini tüketmek ya da ona sahip olmak değil, onun kendi potansiyeline ulaşması için çaba göstermektir. Alıntı, gerçek sevginin durağan olamayacağını, aksine sürekli bir yaratım ve koruma arzusuyla taze tutulması gerektiğini anlatır. Bu yönüyle sevgi, sevilenin özgürce serpilmesine olanak tanıyan, ona her an yeniden hayat veren ve bu sorumluluğu gönüllü olarak üstlenen yüce bir yaşatma sanatıdır.