Bu söz, şöhret ile şeref arasındaki ahlaki ve eylemsel farkı mükemmel bir şekilde ortaya koyar. Şöhretin dışarıdan eylemlerle edinilen, geçici ve sonradan kazanılan toplumsal bir algı olduğunu; şerefin ise insanın özünde taşıdığı, doğuştan gelen ve hayat boyu hiçbir leke sürmeden koruması (kaybetmemesi) gereken mutlak bir ahlaki değer olduğunu açıklar.