Bu söz, insan ilişkilerinin ve toplumsal düzenin en temel iki sütunu olan merhamet ve ahlak arasındaki sarsılmaz bağı gözler önüne serer. Felsefi açıdan ahlak, yalnızca soyut kurallar bütünü değil; ötekinin acısını duyumsama ve bu acıyı hafifletme arzusuyla, yani merhametle hayat bulan dinamik bir yapıdır. Psikolojik düzlemde ise merhamet, insanı bencil dürtülerinden arındırarak empati yeteneğini en üst seviyeye taşır. Birey, içindeki merhamet duygusu sayesinde kurallara sadece toplumsal bir zorunluluktan değil, vicdani bir sorumlulukla uymaya başlar.

Dolayısıyla merhamet, ahlakın pratikteki en somut ve samimi tezahürüdür. Merhametten yoksun bir ahlak anlayışı soğuk bir görev bilincinden öteye geçemezken; ahlaki bir temelden yoksun merhamet ise anlık ve tutarsız bir acıma hissine dönüşebilir. Bu iki kavramın iç içe geçmesi, insanı gerçek anlamda erdemli kılar ve toplumsal vicdanı inşa eder.