Bu söz, hukukun ve adaletin temelden saptırıldığı bir durumu vurgular. Eğer yanlış yapanlar hukuki çerçevenin mimarları olursa, kaçınılmaz olarak kendi çıkarlarına hizmet eden, eylemlerini meşrulaştıran ve otoritelerine yönelik her türlü meydan okumayı bastıran yasalar oluşturacaklardır. Böyle bir sistemde hukuk, doğru ile yanlışı tarafsızca ayırt eden bir hakem olmaktan çıkar; aksine, güçlüleri korumak ve masumları suçlamak için tasarlanmış bir baskı aracına dönüşür. Adalet, tarafsızlık ve hesap verebilirlik gerektiren gerçek adalet arayışı, kendi çıkarlarına hizmet eden kararnamelerle dolu bir labirentte imkansız bir hayale dönüşür. Bu senaryo, toplumsal bir sinizm yaratır, kurumlara olan güveni aşındırır ve bireyleri sürekli bir savunmasızlık ve umutsuzluk içinde bırakır; burada "doğru" kavramı, onu tanımlayanlar tarafından çarpıtılır.