Evrensel insan haklarının, tıp etiğinin veya hümanizmin o en sarsılmaz ve yüce kuralıdır. Kapitalist dünya, genellikle değeri para (sermaye) üzerinden ölçer; banka hesapları, holdingler veya devlet bütçeleri insan hayatından daha "kıymetli" (korunmaya değer) gibi görünür. Ancak yazar; paranın, altının veya tüm dünya zenginliklerinin cansız ve tekrar üretilebilir olduğunu; oysa en sıradan, en yoksul ("tek bir kişinin") hayatının bile nefes aldığı sürece eşsiz, kutsal ve yeri doldurulamaz olduğunu söyler. Bu söz, yaşam hakkının tüm maddi değerlerin üstünde olduğu o mutlak ahlaki zirvedir.