Bu son derece sarsıcı, sosyolojik ve politik tespit, bir milletin ahlaki ve hukuki olarak nasıl yok olduğunu açıklar. Bir toplum, baştaki yönetimi veya sistemi baskıcı bulup onu reddedebilir (meşru görmeyebilir); bu bir isyandır ve toplumu canlı tutar. Ancak asıl tehlike (çöküş); o toplumun hırsızlığı, rüşveti, adaletsizliği, torpili veya liyakatsizliği (meşru olmayan şeyleri) "ne yapalım, düzen böyle" diyerek kanıksaması ve "normalleştirmesidir". Kötülüğe alışmak ve onu hayatın olağan bir parçası olarak kabul etmek, bir toplumun ruhunu ve geleceğini içeriden çürüten en ölümcül hastalıktır.