Karacaoğlan'a veya anonim halk edebiyatına ait bu asırlık ağıt, insan varoluşunun en yıkıcı üç temel acısını (ayrılık, yoksulluk, ölüm) muazzam bir sadelikle özetliyor. Hayat o kadar zorlu bir duraktır ki ("kondum göçülmez"), insanı çaresiz bırakan dertler sıraya girer. Yazar, bu üç büyük felaketin insana verdiği acının büyüklük açısından birbirinden farksız ("seçilmez") olduğunu savunur. Fakirliğin onur kırıcı ağırlığı, sevdiklerinden uzak kalmanın bitmeyen sızısı ve ölümün o soğuk, geri döndürülemez çaresizliği, Anadolu insanının kaderini çizen en temel üç trajik eksen olarak şiirsel bir ağıta dönüşür.