Bu söz, bedensel ve ruhsal bağımlılıkların insanın özgür iradesi ve kararları üzerindeki baskın etkisini felsefi bir derinlikle ele alır. Eğer insan fiziksel bir arzuya, bir alışkanlığa veya dünyaya ait geçici bir hevese esir düşerse, aklı ve iradesi de ister istemez bu bağımlılığın hizmetine girer. Kararlar, artık özgür bir zihnin değil, o bağımlılığın yönlendirdiği zorunlulukların bir yansıması haline gelir. Gerçek bağımsızlığın ve adil bir hüküm verebilmenin yolu, insanın arzularının kölesi olmaktan kurtulup kendi ruhuna hükmedebilmesinden geçer.