Bu söz, zaten en dipte olan, tüm zorlukları ve çileleri çekmiş insanların (ıslak olanın) artık daha fazla kaybedecek bir şeyi olmadığını, yeni darbelerden veya zorluklardan (yanmaktan) etkilenmeyeceğini anlatan dramatik bir halk tespitidir. Yoksulluğun ve çaresizliğin yarattığı o acı hissizleşmeyi ifade eder.