Bu söz, okuma eyleminin sadece entelektüel bir faaliyet değil, aynı zamanda bireyin içinde bulunduğu fiziksel ve sosyal sınırları aşmasını sağlayan varoluşsal bir sığınak olduğunu vurgular. İnsan, doğduğu coğrafyanın, yaşadığı dönemin ya da ait olduğu sosyal çevrelerin sınırlarına hapsolabilir; zihinsel ve ruhsal olarak beslenemediği bir ortamda kendini yalnız hissedebilir. İşte tam bu noktada kitaplar, zaman ve mekân sınırlarını ortadan kaldırarak kişiyi arzuladığı, derinlikli ve anlamlı dünyalarla buluşturur. Okumak, bireye kendi çağının ötesinde, tarihin en büyük zihinleriyle dostluk kurma ve onların düşünsel evrenine dahil olma imkânı tanır. Psikolojik açıdan bu durum, yalnızlık hissini azaltan ve aidiyet arayışını tatmin eden iyileştirici bir süreçtir. Kişi, fiziksel dünyasında bulamadığı entelektüel akranlarını ve ruhsal yoldaşlarını sayfaların arasında bularak içsel boşluğunu doldurur. Dolayısıyla edebiyat, eksik kalan dünyamızı tamamlayan en güçlü köprüdür.