Bu söz, iktidarın kendi meşruiyetini sağlama ve vicdani yükten kaçınma mekanizmasını sert bir eleştiriyle gözler önüne serer. Yönetici sınıfların dini inançları araçsallaştırma eğilimi, sosyolojik ve felsefi açıdan toplumsal adaletsizlikleri kader kılıfına sokma çabasıdır. Sistemik eşitsizliklerin, sömürünün ve toplumsal acıların sorumluluğunu üstlenmek yerine, bu durumları ilahi bir takdir olarak sunmak, egemen güce hem kitlesel bir kabulleniş sağlar hem de kendi vicdanını rahatlatma imkanı tanır.

Psikolojik boyutta ise bu durum, muktedirlerin suçluluk duygusuyla baş etme ve kurdukları adaletsiz düzeni zihinlerinde aklama yöntemidir. Mağdurun çilesini aşkın bir iradeye bağlamak, değişimi imkansız kılarak mevcut statükoyu sarsılmaz kılar. Böylece inanç, yönetenler için hem ahlaki bir zırh hem de ezilenlerin itiraz gücünü kıran pasifize edici bir araca dönüşür. Metin, gücün kendi ahlaki sorumluluğunu ilahi plana havale ederek nasıl bir dokunulmazlık alanı yarattığını edebi ve çarpıcı bir dille özetler.