Bu söz, milliyetçilik kavramının sınırlarını en katı ve tavizsiz haliyle çizen ideolojik bir duruşu simgelemektedir. Yazar, milliyetçiliği evrensel bir insan sevgisiyle ya da tüm ulusların eşitliği fikriyle harmanlayan hümanist yaklaşımları açıkça reddeder. Düşünceye göre milliyetçilik, doğası gereği bir öncelikleştirme ve kendi ulusunu diğerlerinden ayıran özgün bir bağlılık biçimidir. Diğer milletleri kendi ulusuyla aynı teraziye koyan bir anlayışın milliyetçilik adını taşıyamayacağını, bunun aslında ulusal sınırları ve kimlikleri önemsizleştiren kozmopolitizm olduğunu savunur.

Felsefi açıdan bu yaklaşım, kimlik inşasını diğer gruplarla kurulan mesafe üzerinden şekillendirir. Bireyin kendi topluluğuna olan aidiyetini, evrensel bir kardeşlik söylemi yerine korumacı bir bilinçle tanımlar. Alıntı, kavram karmaşasına dikkat çekerken, politik ideolojilerin semantik sınırları ve aidiyet psikolojisi üzerine derin bir tartışma kapısı aralar.