(Arthur Schopenhauer veya Marquis de Sade tarzı bir karamsar/radikal felsefeye ait) aklın (zekânın) o insanı tüketen, yoran ve asla bedavaya çalışmayan o acımasız bedelini anlatan sarsıcı bir benzetmedir. İnsan zekâsıyla evreni çözer, sanat yapar, para kazanır. Oysa yazar; o keskin zekânın hiçbir şeyi karşılıksız vermediğini; o dehanın bedeli olarak sahibinden uykularını, huzurunu, deliliği, anksiyeteyi veya melankoliyi (bir "fahişe" gibi kendi ücretini) mutlaka söke söke alacağını korkutucu bir dille fısıldar. Çok düşünmenin (zekânın) bir lanet olduğunun kanıtıdır.