Bu kara mizah dolu ve direnişçi psikolojik aforizma, insanın acıya karşı geliştirdiği o inatçı dayanıklılığı anlatıyor. İnsan çok büyük bir travma veya üzüntü yaşadığında başlangıçta o acının altında ezilir. Ancak belli bir noktadan sonra ruh, acıya karşı bir bağışıklık veya bir tür "delilik" (meydan okuma) geliştirir. Artık kişi o kadar çok üzülmüştür ki, acının kendisi bile yorulur; yazarın deyişiyle "üzüntü bile onu üzdüğüne pişman olur". Bu söz, insanın pes etmek yerine dibe vurduktan sonra o acıyla dalga geçmeye başladığı o muazzam ruhsal uyanışı ve yenilmezlik hissini çok zekice bir paradoksla ifade ediyor.