Duygusal yorgunluğun ve ilişkilerdeki tahammül sınırının (rest çekmenin) cümlesidir. Sürekli empati yapan, karşı tarafı üzmemek için fedakarlık yapan (ince düşünen) kişi; karşısındakinden aynı nezaketi göremediğinde ve kaba (kalın) bir muameleyle kırıldığında (incindiğinde) sonunda pes eder. Artık ilişkiyi düzeltmeye çalışmaz, "bu iş kopacaksa, neresinden zedelendiyse oradan (inceldiği yerden) kopsun" diyerek bağı tamamen keser.