Bu söz, insanın kusurlu yapısının hem toplumsal ilerlemede hem de bireysel tekamülde oynadığı yapıcı rolü felsefi ve psikolojik bir derinlikle ele almaktadır. Medeniyet, kuralların ihlali ve bu ihlallerin doğurduğu krizlerin çözülmesiyle, yani hata ve günah zincirinin aşılmasıyla gelişir. Hukuk, ahlak ve felsefe, insanın bu sapmalarını düzenleme ve iyileştirme çabasından doğmuştur. Sapma ve hata olmasaydı, toplumsal değişimi tetikleyecek bir dinamizm de var olamazdı.

Bireysel düzlemde ise hata yapmayan, içindeki karanlıkla yüzleşmeyen bir insanın gerçek anlamda olgunlaşması imkansızdır. Carl Jung'un gölge arketipiyle de örtüşen bu yaklaşım, insanın kendi kusurları ve günahlarıyla hesaplaşarak, onları dönüştürerek kemale erebileceğini savunur. Gerçek erdem, günah işleme potansiyeline sahip olup bundan kaçınmayı seçmektir; günahla hiç tanışmamış olmak bir saflıktır, oysa kemalat derin bir içsel tecrübe gerektirir.