Bu söz, insan psikolojisinin ve inanç felsefesinin en hassas sınırlarını çizen çift katmanlı bir derinliğe sahiptir. İlk kısımda, düşmanlığın içinde barındırdığı tutku ve güçlü bağın, doğru bir kırılmayla aşka dönüşebileceği gerçeği vurgulanır; çünkü nefret de bir tür yoğun ilgi biçimidir. Oysa tiksinti, muhatabın varlığını tamamen reddeden, estetik ve ahlaki bir mesafe koyduğundan, orada sevginin yeşereceği hiçbir duygusal toprak bırakmaz.

İkinci kısımda ise yazar, meşhur kartezyen şüpheciliği İslami bir teslimiyetle harmanlar. İnancı, körü körüne bir taklitten çıkarıp akli bir arayışa bağlar. Sorgulamayı, yani şüphe süzgecinden geçerek hakikate ulaşmayı, gerçek bir Müslüman olmanın temel şartı ve en asil eylemi olarak konumlandırır.