Siyasi sistemlerin veya anayasa değişikliklerinin neden tek başına işe yaramadığını anlatan çok haklı ve derin bir sosyolojik tespittir. İnsanlar sürekli yeni partilere oy vererek, yeni ekonomik modeller (reçeteler) deneyerek ülkenin kurtulacağını sanırlar. Oysa yazar, çürümenin kökünün siyasette değil "toplumsal ahlakta" yattığını söyler. Hırsızlığın, kayırmacılığın ve yalanın normalleştiği bir toplumda; o halkın içinden çıkan hangi parti başa gelirse gelsin sonuç aynı (yolsuzluk) olacaktır. Her şeyin temelinin, siyasetin de üstünde yer alan o "bireysel ahlakın (namusun)" inşası olduğunu vurgular.