Bu söz, insan doğasının en çetin sınavı olan erdem kavramını derin bir felsefi ve psikolojik süzgeçten geçirir. Ahlaki yücelik, sadece yazılı kurallara veya toplumsal normlara uymak değil; kişisel çıkarların, korkuların ve bencil dürtülerin ötesine geçerek her koşulda doğru olanı seçebilme iradesidir. İnsan psikolojisi doğası gereği konfora ve hayatta kalma güdüsüne eğilimlidir. Bu yüzden, rüzgarın estiği yöne göre eğilmeyen, vicdanını her türlü menfaatin üstünde tutan bireylerin sayısı her dönemde oldukça az olmuştur.

Felsefi açıdan Antik Yunan’ın erdem etiğine ve Kant’ın koşulsuz buyruğuna göz kırpan bu alıntı, gerçek ahlaki olgunluğun sıradan bir davranış kalıbı olmadığını hatırlatır. Ahlaki yücelik, kişinin kendiyle hesaplaşabilmesi ve kimse görmediğinde bile doğru olanı yapabilmesidir; bu da ancak büyük bir içsel disiplin ve ruhsal olgunluk gerektiren nadide bir insanlık mertebesidir.