Bu söz, modern toplumun ve dijital çağın getirdiği yabancılaşmayı, insan ilişkilerinin metalaşması üzerinden sarsıcı bir biçimde gözler önüne seriyor. Eskiden yaşam, bireyin kendi rolünü anlamlandırmaya çalıştığı, eylemlerin ve duyguların felsefi bir derinlikle sergilendiği bir tiyatro sahnesiyken; günümüzde bu sahne yerini acımasız bir pazar yerine bırakmıştır. Gösteri toplumu kuramını çağrıştıran bu tespit, insanın en mahrem alanlarının, kırılganlıklarının ve sırlarının bile birer vitrin ürününe dönüştüğünü vurgular.

Psikolojik açıdan bakıldığında birey, onaylanma ve görünür olma arzusuyla kendi mahremiyetini bir sermaye gibi piyasaya sürmektedir. Bu durum, duyguların sahiciliğini yitirmesine ve insan ruhunun derinliklerinin anlık birer tüketim malzemesi haline gelmesine yol açar. Sonuçta, izleyici olmaktan çıkıp müşteriye dönüşen modern insan, başkalarının hayatlarını tüketirken kendi özgünlüğünü de yavaş yavaş kaybetmektedir.