(Modern insanın, tükenmişliğin ve o donuklaşmış melankolinin çok acı bir tespitidir). Özlemek eskiden çok yoğun, çok şiddetli ve uğruna gözyaşı dökülen (ağlanan) canlı bir eylemdi. Ancak yazar; günümüzde insanların o kadar çok acı çektiğini, o kadar çok hayal kırıklığı yaşadığını ve duygusal olarak o kadar (donuklaştığını) söyler ki; artık birini özlediklerinde bile o acıyı dışa vuracak (ağlayacak) o saf duyguyu, o takati bulamadıklarını iddia eder. Gözyaşının kuruması, acının bitmesi değil, insanın içindeki o duygu yeteneğinin tamamen ölmesidir (hissizliktir).