Bu söz, aydınların, düşünürlerin ve sanatçıların bir toplumun vicdanı ve koruma kalkanı olduğunu vurgular. Haksızlıklar karşısında konuşması gereken entelektüeller susarsa veya güçten korkup sinerlerse, adaletsiz yöneticiler ve zalimler karşılarında hiçbir ahlaki veya düşünsel engel bulamazlar. Meydanın boş kaldığını gören kötülük, daha da cesaretlenir ve pervasızlaşır. Toplumsal cesaretin öncüleri her zaman aydınlar olmalıdır.