(18413 numaralı Voltaire/Machiavelli aforizmasının bir başka çevirisi/versiyonudur). Güvenin tehlikesini anlatan pragmatik ve acımasız gerçektir. İnsan, düşmanlarının kim olduğunu bilir, onlara karşı her zaman gardını alır ve savaşmaya (kendi başıma yenebilirim) hazırlıklıdır. Ancak asıl tehlikeli olanlar (Tanrım beni koru); bütün zaaflarınızı, sırlarınızı bilen ve arkanızdan vurma ihtimali olan sahte (dostlardır). En öldürücü darbeler, kılıçların olduğu cepheden değil, sırtınızın dönük olduğu "güvenli" alandan gelir.