Hayattaki o nadir, şifacı ve huzur veren insanları anlatan çok naif bir aforizmadır. İnsanlar genellikle birbirini yorar, tüketir ve sürekli bir şeyler talep eder. Ancak hayatın o yorucu akışı içinde karşınıza öyle biri çıkar ki; sadece varlığıyla, sessizliğiyle veya bakışıyla (yüreğe iyi gelen); hiçbir çaba sarf etmeden bütün o ağırlığınızı, acınızı alır götürür. Yazar bu nadir insanları sıradan bir tesadüf olarak değil, evrenin veya kaderin zor zamanlarda kendisine sunduğu çok kıymetli bir (armağan) hediye olarak görür.